Wczesne lata

Bonaparte urodził się na Korsyce, w przeciętnej rodzinie adwokata o szlacheckich pochodzeniu, którego żoną była Letycja. Posiadał on liczne rodzeństwo, a mianowicie czterech braci i trzy siostry. Dzięki protekcji jednego z gubernatorów został zapisany do szkoły wojskowej, która mieściła się w Brienne. Tam zyskał on opinię samotnika, który przede wszystkim wybierał naukę od towarzystwa innych kolegów, którzy dodatkowo byli lepiej sytuowanymi. Po zakończeniu tej szkoły kontynuował on swoją naukę w Paryżu. Po zakończeniu i otrzymaniu stopnia podporucznika przydzielono go bezpośrednio do służby w artylerii. Po śmierci ojca, kiedy miał szesnaście lat zająć się swoim bratem Hieronimem, który od tego czasu przebywał wraz z nim w kolejnych koszarach i pobierał od swojego starszego brata nauki. Po rozpoczęciu rewolucji od razu opowiedział się on po jego stronie. Wraz z resztą rodziny był on także zwolennikiem utrzymania Korsyki przy Francji, w związku z czym zerwał z jednym z korsykańskich przywódców, co doprowadziło w końcu do konieczności opuszczenia wyspy. Rok 1791 to awans na porucznika, kilka lat później napoleonowi udaje się przeforsować swój plan zdobycia Tulonu, który zbuntowany był przeciwko republice. Za zasługi w czasie tychże działań zostaje kapitanem, a następnie szefem batalionu i w końcu generałem brygady. Jak widać kariera militarna młodego napoleona posuwała się bardzo szybko do przodu, lata jego świetności stratega to jednak dopiero kampanie na terenie Włoch oraz Egiptu.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *