Tworzenie imperium

W momencie śmierci Pepina Krótkiego, która miała miejsce w roku 768 władza według zwyczaju została podzielona pomiędzy dwóch synów zmarłego władcy, czyli Karlomana i Karola. Karol został ogłoszony królem w Noyon jeszcze w listopadzie tego roku. W następnym roku natomiast miejsce miała jego pierwsza wyprawa wojenna, która skierowana była przeciwko zbudowanym Akwitańczykom. Po okresie trzech lat panowania umiera brat Karola, co powoduje, że ma on możliwość objęcia samodzielnych rządów, które od tego momentu trwają przez kolejne czterdzieści lat. Niemal cały okres panowania Karol wypełniały wojny toczone na obrzeżach kraju oraz poza jego granicami, podczas panowania udało mu się przeprowadzić ponad pięćdziesiąt wojennych kampanii, gdzie w połowie z nich uczestniczył osobiście. W trakcie jednych z walk, które odbywały się z Sasami oraz arabami zamieszkującymi półwysep iberyjski udało mu się poszerzyć obszar swego panowania od hiszpańskiej rzeki Ebro, aż po sam Ren. W granicach imperium znalazły się tereny Bawarii oraz górnej części Italii. Po złamaniu potęgi Longobardów ogłosił się ich monarchą. Zwierzchnictwo Karola zaakceptowane musiało zostać także przez plemiona słowiańskie z terenów Soławy oraz Łaby. Najciekawszym jest fakt, że pomimo tak dużej ilości kampanii i potędze przeciwników Karol Wielki prawie nigdy nie przegrywał. Pokazuje to jak potężną i dobrze wyszkoloną armię posiadał, a oprócz tego jakie umiejętności przywódcze go charakteryzowały.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *