Twórczość

Specyficzną cechą twórczości Gombrowicza właśnie będzie przede wszystkim umiejętność stworzenia obrazu człowieka w jego uwikłaniu o podłożu psychologicznym i uwikłaniu w innych ludzi, czy też spuściznę kultury. Gombrowicz przede wszystkim będzie spierał się z polskim romantyzmem, jak sam też twierdził, pisał na przekór mickiewiczowi, przede wszystkim zauważyć można to na kartach Trans-Atlantyku. W większości swoich utworów stosować będzie on pierwszoosobową narrację, sam język bogaty jest w neologizmy i ciekawe wykorzystanie wyrazów. Oprócz tego tworzy on swojego rodzaju słowa klucze, którym przypisuje całkowicie nowe znaczenie, czy też które rzucają światło na sens, który kryje się pod ironiczną formą. Miało to miejsce między innymi w Ferdydurke (popularna pupa, czy też łydka). Ferdydurke, jedna z pierwszych i jednocześnie lepszych powieści podejmowała będzie dyskusję dotyczącą formy, jako jednego z uniwersalnych rodzajów kategorii, która pojęta może być zarówno w sensie czysto filozoficznym jak i jednocześnie socjologicznym, czy też estetycznym, a jednocześnie będą środkiem zniewolenia danej jednostki przez pozostał0ość społeczeństwa stanowiącego niewątpliwą całość. Z tejże też powieści pochodzić będą słynne określenia, które na stałe weszły do polskiego języka, między innymi upupienie. Gombrowicz sam siebie i jednocześnie przy krytyków kreowany jest na mistrza zrywania masek. Kamufluje się on i ukrywa tym bardziej im bliżej dochodzi do jednego z swoich największych konfliktów wewnętrznych, którym jest homoerotyzm, czy też dokładniej mówiąc biseksualizm.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *