Rządy regencyjne

Wacław w wieku zaledwie siedmiu lat musi pogodzić się z śmiercią swojego ojca. Jako, że jest jednak małoletni i niezdolny do sprawowania władzy miała ona znaleźć się w rękach regencji. Mianowana została ona przez jednego z największych suwerenów terenów ziemskich na tychże obszarach, czyli przez niemieckiego króla Rudolfa. Kandydatów do zajęcia tegoż stanowiska było naprawdę wielu, w ostateczności jednak niemiecki monarcha decyduje się na obsadzenie tegoż stanowiska jednym z brandenburskich margrabiów. Swoje rządy regencyjne kieruje on na tor, które dadzą mu możliwość bardzo szybkiego wzbogacenia, w czym z resztą pomagają mu liczni sprzymierzeni z nim magnaci, którzy także chcieli wykorzystać sytuację bezkrólewia. Dodatkowo na polecenie tegoż margrabiego, młody władca wywieziony został do Berlina, a następnie w głąb Niemiec gdzie w jawny sposób traktowany był jako zakładnik, który miał zapewniać jednak spokój w przypadku wystąpienia czeskiej opozycji co do rabunkowej polityki Brandenburgii. Kilkuletni pobyt Wacława w Niemczech poważnie odbija się na jego psychice, jest on przecież cały czas dzieckiem. Udaje mu się zdobyć tam z jednej strony naprawdę nieprzeciętne wykształcenie i umiejętności lawirowania pomiędzy poszczególnymi z aspektów politycznych, z drugiej jednak strony nie posiadł on podstawowych umiejętności, czyli pisania oraz czytania. W tym czasie w młodym Wacławie zaczęły kształtować się negatywne cechy, między innymi umiejętność do kłamania, wiara w zabobony, przerost ambicji, oraz zdolności do skrajnej ascezy, które łączyła się jednak w poszczególnych elementach z całkowicie skrajną rozpustą.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *