Romantyzm, klasycyzm

Adama Mickiewicza zwykło się powszechnie uważać za prekursora polskiego romantyzmu, w szczegółowej analizie jego dzieł oraz podstaw artystycznych wykazywać będzie jednak pośrednictwo wieszcza narodowego pomiędzy oświeceniowym klasycyzmem a romantyzmem właśnie. Zauważyć można, że pomimo powszechnych przekonań, które podsycane są przez kontrowersyjną romantyczność, Mickiewicz nie tylko nie neguje oświecenia, ale nawet wybiera z niego te z najcenniejszych zdobyczy, na przykład kunszt samej formy, czy też racjonalizm. Oprócz tego warto zwrócić uwagę na mimetyczność utworów poety. Dodatkowy dowód na klasyczną charakterystyczną, czy też wręcz realizm mickiewiczowskich utworów mają być programowe cytaty, między innymi z pana Tadeusza, liryków lozańskich, czy też dziadów części trzeciej. Wierność religiom, która ma miejsce u Mickiewicza wynikała z jego poczucia narodowego obowiązku, jest ona jednak przeciwstawna czysto romantycznemu uwielbieniu lekkiej niedorzeczności oraz zjawisk i wydarzeń nierzeczywistych. Bliskość poetycki wieszcza z klasycyzmem uwidacznia się także w zamiłowaniu do pisania bajek utrzymanych w nastroju i formie Ignacego Krasickiego, które tworzone są przede wszystkim na początku lat trzydziestych wieku dziewiętnastego. Z drugiej jednak strony, romantyzm w Polsce jest czysto mickiewiczowskich, ponieważ wszystko inne powstawało zgodnie z przykładem samego Mickiewicza, czy też przeciw niemu, co czynił między innymi słowacki.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *