Powstanie imperium

Po zakoszeniu panowania pepina krótkiego, które spowodowane było nagłą śmiercią w roku 768, władca w królestwie franków uległa podziałowi. Na mocy obowiązującego zwyczaju, według którego państwo należało do dziedzicznej własności panującego rodu, dwaj z synów zmarłego władcy, a mianowicie Karloman oraz Karol podzielili się ziemiami. Karol ogłoszony został królem w Noyon i już rok później poprowadził on swoją pierwszą wojnę w celu stłumienia zbuntowanych akwitańczyków, którym dowodził książę Hunold. Po trzech latach swojego panowania, dnia czwartego grudnia roku 771 umiera Karloman i Karol obejmuje całkowicie samodzielne rządy, które kontynuuje jeszcze przez kolejne czterdzieści lat. Niemal cały czas panowania Karola, wypełniają wojny, które toczone są poza granicami państwa. Podczas panowania udało mu się przeprowadzić ponad pięćdziesiąt różnych wojennych kampanii, a w połowie z nich sam brał udział, jako głównodowodzący. W trakcie walk z Arabami, którzy wtedy zamieszkiwali półwysep Iberyjski oraz s Sasami udało mu się powiększyć terytorium państwa o obszary od rzeki Ebro aż po sam Ren. W granicach imperium znalazły się dodatkowo Bawaria, która była cały czas samodzielną oraz Italia. Po pobiciu Longobardów ogłosił się on także ich władcą. Zwierzchnictwo Karola uznawały liczne plemiona słowiańskie, szczególnie te z nad Łaby oraz Soławy. Po jego śmierci całe ogromne imperium podzielone zostaje jednak na trzy części po między jego synów.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *