Polityka zagraniczna

W momencie przejęcia władzy przez Kazimierza, który posiadał wtedy zaledwie dwadzieścia trzy lata, państwo polskie znajdowało się w położeniu, które delikatnie określić będziemy mogli mianem niebezpiecznego. Zajmowało ono w tym czasie obszar trochę ponad stu tysięcy kilometrów kwadratowych i podzielone było na dwie oddzielne prowincje, a mianowicie Małopolskę oraz Wielkopolskę, które poprzez lenna były przedzielonymi. Ziemia sieradzka znajdowała się w władaniu Przemysła sieradzkiego, a ziemia łęczycka Władysława garbatego. Wszystkie inne ziemie także były podzielonymi, czy też okupowanymi przez krzyżaków. Pozostałe księstwa szczególnie mazowieckie zachowały samodzielność, z drugiej jednak strony ich władcy bardzo niechętnie patrzeli na nowego króla. Stosunki z Litwą znajdowały się na dobrym pułapie, ale przymierze z nią mogłoby doprowadzić do oddalenia się królestwa polskiego, co miało miejsce w czasie panowania łokietka. Jedynie sojusz z Węgrami dawał porządne oparcie polskiemu władcy. Do tego wszystkiego dochodziła jeszcze kwestia królewskiego tytułu, gdzie w oczach świata Kazimierz występował jako król Krakowa, a prawowitym polskim królem był jak luksemburski. Jak widać cała sytuacja była bardzo skomplikowaną, jednak bardzo mądre zagrania władcy zarówno dyplomatyczne jak i militarne, doprowadziły do zjednoczenia danych księstw, pozbyciu się problemu czeskiego, gdzie strona czeska przestała rościć sobie prawa do polskiego tronu, oprócz tego rozpoczął się okres rozwoju polskiego kraju oraz zwiększanie się jego terytoriów.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *