Młodość

Napoleon urodził się na Korsyce w miejscowości Ajaccio w średniozamożnej rodzinie adwokackiej ze szlacheckimi korzeniami. Posiadał liczne rodzeństwo, czterech braci oraz trzy siostry. Bonaparte jako młodzieniec miał szczęście, dzięki zabiegom gubernatora Korsyki udało mu się bowiem dostać w roku 1779 do jednej z lepszych wojskowych szkół. Zyskał tutaj opinię samotnika oraz osoby bardzo ambitnej, która skupiała się na nauce a nie na poznawaniu nowych ludzi. Po pięciu latach studiów przenosi się na paryską uczelnię militarną. Naukę kończy w 1786 roku ze stopniem podporucznika i przydzielony zostaje do służby artyleryjskiej. Jest wtedy jeszcze bardzo młody posiada, zaledwie szesnaście lat, nie przeszkadzało mu to jednak w braniu udziału w działaniach wojennych. W tym okresie umiera także jego ojciec, a napoleon przygarnia brata Ludwika, który zamieszkuje z nim w koszarach. Pierwszego awansu Bonaparte doczekał się w 1791 kiedy to otrzymał tytuł porucznika. Dzięki jego taktyce i przeforsowanym planom zdobycia Tulony udaje mu się wręcz błyskawicznie awansować na generała brygady. Po upadku jakobinów, z którymi był niejako związany znalazł się na krótki okres czasu w więzieniu, a następne kilkanaście miesięcy nie miał żadnego przydziału. Dopiero jeden z liderów dyrektoriatu pamiętający o młodzieńcu jeszcze z czasów oblężenia Tulonu właśnie powołuje go i stawia na czele oddziału, który bronił republiki w czasie jednego z powstań rojalistycznych. Odnosi tutaj kolejny sukces i mianowany zostaje generałem dywizji, mając zaledwie dwadzieścia siedem lat.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *