Młoda Polska

Jest to okres literatury polskiej w latach 1891-1918, a więc przede wszystkim nawiązujący do lat okupacji polskiej, niewoli. Przebijają się w tamtejszych utworach treści patriotyczne, narodowo-wyzwoleńcze. Pojawiły się wprost niesamowite debiuty o wysokim poziomie artystycznym, jak Kazimierz Przerwa-Tetmajer, Andrzej Niemojowski czy Franciszek Nowicki i wiele innych. W większości prądy artystyczne i umysłowe, które śmiało odznaczyły się w tej epoce, to głównie: modernizm, symbolizm, ekspresjonizm, neoromantyzm, katastrofizm, dekadentyzm oraz impresjonizm. Przedstawiano filozofię pozytywizmu, prymat uczuć i emocji nad rozumem w odniesieniu do romantyzmu, a także wiarę w niezwykłą i wprost szczególną rolę artysty w społeczeństwie. Wśród głównych nazwisk, oprócz tych wymienionych wcześniej, a które zasługują tutaj na wspomnienie byli: Tadeusz Boy-Żeleński, Jan Kasprowicz, Jan August Kisielewski, Bolesław Leśmian, Władysław Orkan, Leopold Staff, Stanisław Wyspiański, Stefan Żeromski i wielu innych.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *